Zrozumienie unikalności rewolucji, jej wewnętrznych mechanizmów i zewnętrznych okoliczności, jest szczególnie trudne, gdy urodziło się i żyje się w czasach porewolucyjnych. Nasz gość, odwołując się do lat 1980-1989, przybliżył słuchaczom przebieg "pomarańczowej rewolucji" na Ukrainie z przełomu 2004 i 2005 r., a także wydarzenia z zeszłorocznej „arabskiej wiosny” w Egipcie i Tunezji. Starał się podkreślić, że mimo różnic geograficznych i kulturowych, wiele jest punktów wspólnych dla tych społecznych zrywów. Najważniejszym z nich jest poczucie solidarności.

To słowo podczas spotkania padało często. Uczniowie mogli poczuć jak ważnym doświadczeniem pokoleniowym było uczestnictwo w ruchu „Solidarności”. Wspominając wewnętrzne dyskusje i późniejsze podziały p. Zbigniew Bujak mówił o ludziach Związku „MY”, choć w wielu sprawach byli przecież podzieleni. I to robiło na młodzieży duże wrażenie.

Nikt nie ukrywał zainteresowania, a odmienna od medialnej interpretacja faktów, zdjęć i symboli rewolucyjnych (pomarańczowych wstążek, goździków, róż, „v-ek”) skłaniała do refleksji i skorygowania dotychczas przyjętych ocen i wizji tamtych wydarzeń. Pan Bujak przeciwstawiał sobie „agorę”, czyli miejsce swobodnej wymiany myśli z „Koloseum” – miejscem igrzysk, które władza daje ludowi w zamian za bierność w życiu politycznym. Tak miało być zimą 2004-2005 r. na Majdanie – placu w centrum Kijowa, gdzie ludzie postanowili upomnieć się o swoje prawa. Tak długo jak walczyli o nie, Majdan był agorą, gdy zaś osiągnięto cele, wypuszczono fajerwerki, a agora zamieniła się w miejsce igrzysk: ludzie się rozeszli, a „pomarańczowi” politycy uwierzyli, że rola społeczeństwa się skończyła.

Podczas drugiego ze spotkań nasz gość przyjął rolę animatora dyskusji o reformowaniu życia społecznego. Uczniowie szczególnie aktywnie uczestniczyli w rozpatrywaniu sensowności tworzenia Centralnego Biura Śledczego. Był to zabieg ze strony p. Bujaka bardzo przemyślany: on sam, niegdyś przymierzany do funkcji ministra spraw wewnętrznych, posiada wiedzę z zakresu bezpieczeństwa i zna masę anegdot na ten temat, a uczniowie, z racji powszedniości problemu, nie czuli się skrępowani w formułowaniu swoich ocen. Nasz gość zwracał uwagę na trudności, dwuznaczności, zalety i wady proponowanych rozwiązań. Wypowiedzi uczniów pozwoliły prelegentowi na logiczne skierowanie dyskusji na sprawy fundamentalne: na relacje obywatel-władza w demokracji i w państwie rządzonym dyktatorsko.

Spotkanie z działaczem „Solidarności”, świadkiem i uczestnikiem najważniejszych wydarzeń polskiego przełomu, dało impuls do refleksji nad rzeczywistością i do stawiania pytań o postulaty rewolucji i ich realizację. Pozwoliło też spojrzeć na bohatera z kart podręczników jako na człowieka z krwi i kości, z jego emocjami, wspomnieniami i marzeniami o Polsce.